Urodzony 14 grudnia 1883 roku. Za sprawą ojca zaczał trenować sztuki walk (sumo). W późniejszym okresie sensei ćwiczył:
Urodzony 14 lutego 1929 roku. Od 7 roku życia zajmował sie sztukami walk (karate, judo, kendo, jodo). Od 1944 roku uczeń twórcy aikido O'Sensei Morihey Ueshiby. W 1946 roku Hirokazu Kobayashi z rąk mistrza otrzymał 7 dan, zgodnie z tradycja zaraz po śmierci swojego mistrza 8 dan. Od 1975 roku mistrz Kobayashi często dowiedzał Europę prowadząc staże międznarodowe. Staże takiem miały miejsce we: Francji, Włoszech, Belgii, Szwajcarji i Niemczech. Podczas ostatnich lat swojego życia, Sensei nauczał w Osace, gdzie znajdowało się jego dojo. Sensei Hirokazu Kobayashi odszedł 28 sierpnia 1998 roku. Najwybitniejsi jego ucziowie to: Andre Cognard z Francji, Giampietro Savaniago z Włoch.
Urodzony w 1953 roku. Od 9 roku zajmował się aikido. Przez 10 lat trenował je pod okiem mistrza Tamura. Ćwiczył również inne sztuyki walk (karate, kendo). W 1974 roku zaczął uczyć się u mistrza Hirokazu Kobayashi i został się jego bardzo bliskim uczniem. Aktualnie sensei Cognard jest jednym z najbardziej znanych interpretatorów aikido według przekazu mistrza Hirokazu Kobayashi.
Uczeń Andre Cognard sensei. Dyrektor techniczny Autonomicznej Akademii Aikido (AAA) na obszarze północnej Francji. Daje staże aikido w wielu krajach na całym świecie, min. we Francji, Indiach, Syrii i Polsce. Prowadzi również w Polsce serię staży EFE, które podzielone są na dwie grupy zaawansowania.
Posiada stopień 5 dan i ponad 20 letnie dowadczenie w praktyce Aikido. Jest dyrektorem technicznym Polskiej Akademii Aikido, która jest filią międzynarodowej organizacji Kokusai Aikido Kensukai Kobayashi Hirokazu Ha. Sensei Dariusz Bieńkwski stoi na czele PAA, które zrzesza kluby z Warszawy, Szczecina, Siedlec, Białegostoku, Konina, Kielc, Lublina.
Aikido jest sztuką walki skodyfikowaną przez senseia Morihei Ueshibę pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku. Twórca aikido oparł rzuty i dźwignie na starodawnym i na wpół mitycznym nurcie aikijutsu, a pracę nóg, i sztukę posługiwania się bokkenem na tradycyjnej szermierce kenjutsu. Sztukę posługiwania się jo i koordynację ruchów na podstawie jodo ze słynnej szkoły Yagu ryu. Jak żadna inna sztuka walki, aikido kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, oraz na odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka w całym procesie treningu i walki.
Techniki aikido składają się głównie z rzutów, dźwigni, szczególnie z dźwigni na małe stawy: nadgarstki i łokcie, oraz uników. Według Jerzego Miłkowskiego, autora książek o sztukach walki, w najbardziej rozbudowanych systemach aikido wyróżnia się ponad dwa tysiące technik lub kombinacji technicznych.
Oprócz walki wręcz aikido zawiera elementy walki bronią, w celach ćwiczebnych używane są jo, bokken, tanto.
Aikido współczesne składa się z klikunastu szkół i nurtów, o mniej lub bardziej praktycznym nastawieniu. Sztuka walki przerodziła się współcześnie w szeroko rozumianą działalność rekreacyjno-zdrowotną, o jednej z najbardziej spośród wszystkich sztuk walki kwestionowanych przydatności do samoobrony. Na wielu internetowych forach dyskusyjnych trwają zażarte dyskusje co do skuteczności technik Aikido w przypadku walki ulicznej, co jest przyczyną wielu kłótni. Zarzuty są wysuwane zwykle przez dyskutantów spostrzegających sztuki walki poprzez pryzmat rywalizacji sportowej, zwłaszcza w MMA. Koreańską sztuką walki, wykazującą podobieństwo do aikido w technikach dźwigni i rzutów, jest hapkido.
Źródło słów: ai - harmonia, miłość, ki - energia (inaczej chi), do - droga, metoda, sposób.